photo_2017-06-24_22-15-15

محمد باقری فرزند طبس در توضیحی درباره کتب وصایای حکیم به سوالات پایگاه خبری هودر پاسخ داد:
این نسخه خطی چگونه به دست شما رسید؟
بنده سال گذشته کتاب روزنامه خاطرات منشی باشی را چاپ کردم. میرزا محمدعلی منشی باشی طبسی دبیر دیوان رسائل آخرین حاکمان سلسله بنی شیبان که حدود ۱۵۰ سال در طبس حاکم بوده است. وی در سفر و حضر با ایشان بوده است. منشی باشی علاوه بر حاکمان طبس با افراد سرشناس طبسی در دوره خود ارتباط داشته است. روزنامه خاطرات منشی باشی مطالب گران بهای بسیاری درباره تاریخ محلی طبس در صد سال گذشته دارد.
یکی از افرادی که منشی باشی در این کتاب از وی سخن می گوید میرزا ابوالحسن طبیب طبسی بوده است که مهمترین پزشک طبس در زمان خود بوده است. یک روز منشی باشی که برای درمان نزد وی می رود یک نسخه دست نویس نزد وی مشاهده می کند. از میرزا ابوالحسن طبیب درباره این نسخه می پرسد. میرزا ابوالحسن درباره این نسخه توضیح می دهد که زمانی که پدرش میرزا یحیی طبیب طبسی پس از اینکه سال ها در مشهد نزد میرزا جعفر طبیب مشهدی به تحصیل علم طب پرداخته بود و قصد داشت که به زادگاه خود طبس بازگردد از میرزا جعفر طبیب خواهش می کند که به وی اجازه نامه طبی بدهد. این همان اجازه نامه طبی میرزا جعفر طبیب به میرزا یحیی طبیب است.
منشی باشی پس از مطالعه این نسخه درمی یابد که در این نسخه اطلاعات گران بهایی ضبط شده است. به همین جهت از میرزا ابوالحسن طبیب درخواست می کند که این نسخه را که به زبان عربی بوده است را ترجمه و استنساخ نماید و یک نسخه به منشی باشی بدهد. منشی باشی نیز نسخه خطی میرزا ابوالحسن طبیب را که بر اساس نسخه اصلی استنساخ و ترجمه شده بود را به رسم امانت عینا در کتاب روزنامه خاطرات منشی باشی نقل می کند و سبب جاودانه شدن این نسخه می شود.
لطفا درباره میرزا جعفر و میرزا یحیی بیشتر توضیح دهید؟
میرزا جعفر طبیب سال ها در مشهد در صحن عتیق به تدریس علوم اسلامی مختلف پرداخته است و شاگردان بسیاری را تعلیم داده است. وی در علوم مختلف نظیر پزشکی، فلسفه، الهیات، ادبیات فارسی و عربی استاد و صاحب نظر بوده است. علاوه بر این وی رییس دارالشفای آستان قدس نیز بوده است و از وی در اسناد آستان قدس با عنوان رییس دارالشفای آستان قدس یاد شده است.
میرزا یحیی طبیب اصالتا از اهالی روستای کریت طبس بوده است. وی در طلب علم به سرزمین های مختلف سفر کرده بوده است. آخرین شهری که در آنجا تحصیل کرده است شهر مشهد بوده است و سال ها در مشهد به تحصیل علوم گوناگون بخصوص علم طب مشغول بوده است. وی تا ۴۵ سالگی به تحصیل مشغول بوده است. وی که تحصیلاتش به اتمام رسیده بود می خواست که به وطن خویش بازگردد. به همین جهت نزد استاد خود میرزا جعفر می رود و از وی می خواهد که به وی اجازه نامه طبی بدهد تا در شهر خود به وسیله آن بتواند طباطبت کند.
از آنجا که میرزا یحیی بهترین شاگرد میرزا جعفر بوده است میرزا جعفر به نگارش مطالبی در این اجازه نامه اقدام می کند که زیبنده بهترین شاگرد خودش بوده است. وی بارها به شایستگی میرزا یحیی اذعان می کند و می نویسد اگر خودم مریض شوم به جز میرزا یحیی به فرد دیگری اجازه درمان خود را نمی دهم.
میرزا جعفر مطالب بسیار گرانبهایی به این بهترین شاگرد خود در خلاصه ترین حجم ارائه نموده است. مطالبی که هر پزشکی به آن نیازمند است.
لطفا درباره چاپ این کتاب توضیح دهید؟
این نسخه خطی را پس از اینکه تصحیح شد به شرح نکات مشکل آن پرداخته شد. در چند فصل در مقدمه به ذکر اطلاعات نسخه شناسی، زندگی نامه مولف و مترجم، جایگاه اخلاق پزشکی در تمدن اسلام و ایران و در خاتمه چهار رساله مستقلی که در زمینه اخلاق پزشکی در تمدن اسلامی وجود دارد که در حکم پیشینه پژوهش این اثر است آمده است. فهرست های متن، کتابشناسی و… نیز پایان بخش این کتاب است.
اگر نکته دیگری دارید در پایان اشاره بفرمایید؟
امیدوارم که این کتاب جای خود را در میان آثار اخلاق پزشکی و پزشکی باز کند و مورد توجه جامعه علمی کشور قرار گیرد. برای این کتاب به همراه دوستم خیلی زحمت کشیدیم. تاکنون بنده ۱۳ کتاب درباره طبس چاپ کرده ام. یک کتاب دیگر نیز درباره طبس در دست چاپ دارم. این آثار حد اقل ادای دینی است نسبت به طبس، درّ یتیم کویر. در پایان نیز از پدر و مادرم تشکر می کنم

 

 

photo_2017-06-24_22-15-15

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی